Browsed by
Tag: บันทึกประจำวัน

จุดโฟกัสบนภาพรวม

จุดโฟกัสบนภาพรวม

ลูกศร ซ้ายขวา

วันนี้แต่งนิยายแล้วอ่านความเห็น รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ผู้อ่านไม่ชอบตัวละครหนึ่ง คือจริง ๆ ผมก็คิดไว้แล้วว่าตัวละครตัวนี้จะต้องขัดใจใครหลายคน แต่มันก็ชวนให้คิดลึก ๆ ลงไปถึงรากฐานของตัวละครว่าทำไมการปฏิบัติตัวของตัวละครตัวหนึ่งส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของผู้อ่านได้มากขนาดนั้น แรงผลักดันใดที่ไปกวนความรู้สึกของผู้อ่านขึ้นมาจนเกิดปฏิกิริยาตอบสนองอันหลากหลาย

มันทำให้ผมคิดพิจารณาลึกเข้าไปอีกว่าสิ่งที่ทำให้เราชอบหรือไม่ชอบคนหนึ่งนั้น อะไรที่ส่งผลกระทบมากกว่า ระหว่างเรื่องที่เราไม่ชอบเพียงเรื่องเดียวของคนคนหนึ่ง หรือตัวตนโดยรวมของคนนั้น ๆ

การรับรู้ส่วนที่ดีของผู้คนนั้นเป็นเรื่องง่าย แม้ว่าความดีในมุมมองของแต่ละคนจะต่างกันแต่ก็มีจุดร่วมกันอยู่พอสมควร แต่การยอมรับส่วนที่เลวร้ายของคนคนนั้นเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก ถามว่าขีดจำกัดของคนคนหนึ่งสำหรับคนคนหนึ่งจะมีมากแค่ไหน แค่ไหนจึงจะเรียกว่าเลวร้ายจนรับไม่ได้ แค่ไหนจึงเรียกว่าเขายังมีส่วนที่ดีของเขาอยู่

ตัวตนของมนุษย์นั้นใช้เกิดขึ้นจากการผสมผสานระหว่างขอดีข้อเสียเหล่านี้ใช่หรือไม่ ถ้าอยู่ตัวคนเดียวไม่เกี่ยวข้องกับใครเรื่องนี้ก็คงไม่ส่งผลกระทบให้ใครเดือดร้อน แต่ถ้ามีเหตุจำเป็นให้ต้องอยู่ร่วมกันแล้วคุณจะปล่อยให้เรื่องเช่นนี้บงการความคิดคุณมากเพียงไร

สิ่งที่เราไม่รู้จัก

สิ่งที่เราไม่รู้จัก

Cricket โดย Joe Grassby
Cricket โดย Joe Grassby

วันนี้ผมทำเว็บปั่น sportstore.trafficmanager.net ซึ่งเป็นเว็บเกี่ยวกับอุปกรณ์กีฬา (คาดหวังไว้กับเว็บนี้พอสมควร) ก็เป็นเว็บรวมอุปกรณ์สำหรับกีฬาชนิดต่าง ๆ กีฬาส่วนใหญ่ผมก็จะคุ้นเคยอยู่แล้ว Cricket เองผมก็เคยได้ยิน แต่ไม่คิดว่านี่เป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมมาก ๆ ในหลาย ๆ ประเทศ ถือว่าเหนือความคาดหมายเป็นอย่างมาก

ผมเคยมีความรู้สึกแบบนี้กับอเมริกันฟูตบอล คือไม่เข้าใจ ไม่รู้จัก ทำไมกีฬาแบบนั้นจึงเป็นกีฬายอดนิยมในอเมริกา แต่พอได้มาพบกับคริกเก็ตที่ได้รับความนิยมไม่แพ้กัน เพียงแต่เปลี่ยนประเทศ ความรู้สึกของผมก็เปลี่ยนไป ในประเทศอื่น ๆ ก็คงจะมองกีฬาที่ไม่เป็นที่นิยมในอีกประเทศหนึ่งเหมือนกัน คนที่ชอบอเมริกันฟุตบอลในอเมริกาก็จะพูดกันว่าฟุตบอลเป็นกีฬาขี้สำออย นิด ๆ หน่อย ๆ ก็ล้มแกล้งทำเป็นเจ็บ แต่คนจากประเทศที่ไม่เล่นอเมริกันฟุตบอลก็จะคิดไปอีกอย่างหนึ่งคือเห็นว่าอเมริกันฟุตบอลนั้นเป็นกีฬาที่น่าเบื่อ

ก็นานาจิตตังล่ะครับ แต่ใครชอบกีฬาแบบไหนก็เป็นเรื่องของเขา เราไม่จำเป็นต้องไปล้อเลียนเสียดสีกัน มีความสุขกับกีฬาของเราก็พอแล้วครับ แต่กติกาของคริกเก็ตนี่มันสุดยอดจริง ๆ นะครับ ยิ่งอ่านยิ่งงง 😅

ปั่นเว็บ

ปั่นเว็บ

กลับมาปั่นเว็บต่อแล้วครับ ทิ้งไปนานมาก 30 เว็บที่ทำไว้ สามารถทำเงินให้ผมได้ประมาณ 60 USD ต่อเดือน ตอนนี้แผ่วลงมาเหลือ 40 USD แล้ว ถ้าไม่ทำเพิ่มรายได้ก็คงจะลดลงเรื่อย ๆ ตอนที่เขียนบล็อกนี้ก็ได้มาประมาณ 20 USD ถึงสิ้นเดือนก็คงได้ไม่ถึง 40 USD

ตอนแรกก็ไม่คิดว่ามันจะทำรายได้ให้เป็นจริงเป็นจัง หรือว่าทำเงินให้มากขนาดที่เลี้ยงตัวเองได้ แต่เอาเข้าจริง ๆ เว็บก็ทำเงินให้ได้ไม่น้อย 60 USD ก็ประมาณ 2,100 บาท จ่ายค่าธรรมเนียมในการถอนเงินมา 500 แล้วก็ยังเหลือใช้ 1,600 ตกเว็บละ 50 บาทต่อเดือน ถ้าหนึ่งเดินผมทำทุกวัน วันละเก็บ ก็จะได้ 30 เว็บ หรือ 1500 บาทต่อเดือน เว็บที่ทำในแต่ละรอบเดือนจะทำเงินได้ประมาณสามเดือน ก็จะเป็นเงินประมาณ 4,500 และเว็บที่ทำเพิ่มเข้ามาในเดือนต่อไปก็จะเสริมรายได้ต่อเนื่องไปเรื่อย ๆ

สำหรับงานที่เสียเวลาเพียงวันละ 1-2 ชั่วโมง แล้วให้รายได้เดือนละ 4,500 – 5,000 บาทนี่ผมเห็นว่าดีมาก ๆ เลยครับ เวลานอกเหนือจากนั้นยังไปทำเงินได้อีกมากมาย เอาไปแต่งนิยาย วาดรูป เขียนการ์ตูน 😀 ยอดเยี่ยมมากเลยครับ

เข้าร่องเข้ารอย

เข้าร่องเข้ารอย

วันนี้จัดการเรื่องเว็บพอร์ตเสร็จเกือบหมดแล้ว เหลือแต่การลงตัวอย่างงาน ตั้งใจว่าจะเน้นเอาไว้รับงานเล็ก ๆ ที่ได้ค่าแรงไม่มาก ไม่ต้องรับผิดชอบมากหรืออะไรทำนองนั้น ทุกอย่างไปได้สวยดี แต่เงินต้นฉบับของหนังสือเล่มใหม่ยังไม่เข้าเลย 😕 ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่รอ

ในตอนที่ได้ทำเว็บ port สำหรับรับงานนี้เองที่ผมได้เห็นว่าพวกเว็บอย่าง wordpress นั้นมีสริปหนักเว็บมากมาย พอได้ทำเว็บแบบ static ถึงได้เห็นว่าเว็บมันโหลดเร็วมาก (ฮา) ที่อยากได้ตอนนี้ก็คงเป็นระบบการทำเว็บแบบที่สร้างหน้าเว็บ static แล้วจัดเรียงไว้อย่างเป็นหมวดหมู่ คือไม่มีขยะในหน้าเว็บมากเกินไป แต่ตอนนี้คงได้แค่ฝันไปก่อน แย่จัง

 

ลองใช้ Sway ของไมโครซอฟต์ ยังไงก็ไม่เวิร์ค

ลองใช้ Sway ของไมโครซอฟต์ ยังไงก็ไม่เวิร์ค

Sway
Sway

จริง ๆ มันก็น่าโมโหอยู่เหมือนกันเพราะผมชอบหน้าตาของมันมาก แต่ข้อจำกัดของมันก็ทำให้ผมโมโห้ได้ไม่น้อย คือพยายามดิ้นรนมาหลายครั้งแต่ก็ต้องไปติดอยู่ที่ Font กับวิธีการแสดงผล คือมันไม่ได้ดังใจมาก ๆ เทียบกับพิมพ์เป็น entry ใน WordPress นี้ไม่ได้เลย จริง ๆ ผมก็น่าจะคิดได้เหมือนกันนะว่าไปหลงกับความสวยงามแต่ลืมประโยชน์ใช้สอยไป เห็นของใหม่ ๆ เป็นไม่ได้ ต้องลง 555+

ตอนนี้รอค่าต้นฉบับ ได้เงินก็จะเก็บของกลับบ้านแล้ว ส่งของด้วยโลจิสโพสท์ของไปรษณีย์ไทยก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง ต้องขนกล่องพัสดุขึ้นรถเมล์ไปอ่อนนุช คงต้องซื้อรถลากคันเล็ก ๆ เอาไว้ลากของไปหาไปรษณีย์ (ไกลเหมือนกัน) ถึงแล้วก็ต้องไปรอคิว ส่งเรียบร้อยแล้วก็รอลุ้นว่าจะถึงไหม ต้องทดลองส่งรอบแรกให้สำเร็จก่อนแล้วค่อยทยอยส่งกล่องอื่น ๆ จนหมด อยากจะเหมารถแต่ค่ารถก็แพงเหลือเกิน 4,500+ ไม่ไหวครับ

บันทึกประจำวัน 2016-03-27 ลุกขึ้นมาต่อสู้กับตัวเองอีกครั้ง

บันทึกประจำวัน 2016-03-27 ลุกขึ้นมาต่อสู้กับตัวเองอีกครั้ง

เพลงใหม่ของ Baby Metal ครับ “The One” ผมชอบมากเลยทีเดียวครับ

ตอนนี้ผมมีงานที่ต้องทำหลายอย่างพร้อมกัน ต้องการพลังใจอย่างถึงที่สุด ทั้งนิยาย Jelly King ที่ต้องปรับปรุงเนื้อหาใหม่ เกมที่ต้องทำให้เรียบร้อย การวาดภาพที่ต้องทำให้เสร็จและต่อเนื่อง เว็บที่ต้องปั่นวันละสามเว็บเป็นอย่างน้อย เมื่อวานโหลด Unity มาลง เลยมีการหัด JS ที่ค้างเอาไว้นานแสนนานเพิ่มเข้ามาอีก

วันนี้ที่ทำได้ก่อนอย่างอื่นคงเป็นการปั่นเว็บ ทำเสร็จแล้วค่อยไปจัดการเรื่องอื่น ต้องกระตุ้นสร้างพลังใจให้เต็มที่

Read More Read More

บันทึกประจำวัน 2016-03-26 ต้มแซบมีแต่มัน

บันทึกประจำวัน 2016-03-26 ต้มแซบมีแต่มัน

มันวัวในต้มแซบเนื้อ
มันวัวในต้มแซบเนื้อ

ช่วงนี้กินต้มแซบบ่อยครับ หลายวันติดกัน รสชาติร้านที่ซื้อประจำนี้ก็ขึ้น ๆ ลง ๆ แต่อยู่ในระดับรับได้ อาจจะต้องปรุงเพิ่มหน่อยเพราะบางวันจะขาดความเข้มข้น เติมพริก เติมมะนาวก็แซบแล้ว

วันนี้ไม่ทราบเพราะอะไร ต้มแซบเนื้อของผมมีแต่มัน คือกินไม่ได้เลย 8/10 ของเนื้อเป็นมันทั้งหมด ที่เหลือเป็นผ้าขี้ริ้วสามชิ้น เอ็นสองชิ้น (ติดมันด้วย) ไม่มีเนื้อวัวแม้แต่ชิ้นเดียว

แบบนี้ไม่ไหวนะครับ จากลูกค้าประจำที่กันสัปดาห์ละหลาย ๆ ครั้ง จะเลิกซื้อก็เพราะแบบนี้แหละ มันเกินไปครับ นิดหน่อยพอให้เพิ่มกำไรน่ะได้ครับ ผมเข้าใจ แต่ใส่มาแบบไม่ให้อะไรคนซื้อเลยนี่ผมเซ็งครับ คือผมรู้สึกเหมือนตั้งใจตักแต่มันให้ผม เล่นเอาหมดอารมณ์กินข้าว ข้าวเหนียวสองห่อกินหมดแค่ห่อเดียวแบบฝืน ๆ ถึงกับต้องเดินไปบอกคนขายว่ามัน “ไม่ไหวนะ”

คงต้องหยุดซื้อร้านนี้แล้วเลิกกินต้มแซบไปอีกสักพัก

บันทึกประจำวัน 2016-02-24 พริกป่น

บันทึกประจำวัน 2016-02-24 พริกป่น

พริกขี้หนูคั่วป่น จิรา
พริกขี้หนูคั่วป่น จิรา

วันนี้พริกหมดครับ เลยซื้อพริกป่นมาเพิ่ม ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมจะซื้อพริกยี่ห้อไร่ทิพย์ (ถ้าจำไม่ผิด) คือมันก็ใช้ได้ไม่เลวนะครับ ให้รสเผ็ดเหมือนกัน แต่วันนี้ผมแวะซูเปอร์ฯ ที่เข้าไปซื้อของเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างเช่นกาแฟซองเล็กกินบ่อย ๆ เห็นพริกป่นซองนี้เลยซื้อมาทดลองดู ราคาสิบบาท ได้ไม่มากไม่น้อย

หอมกลิ่นคั่วอย่างที่โฆษณาหน้าซองจริง ๆ ครับ เผ็ดสะใจจริง ๆ ด้วย คือพริกผงที่ไม่เผ็ดนี่ผมเคยกินบ่อย ๆ พริกที่เผ็ดมากจนคาดไม่ถึงก็กินบ่อย ๆ แต่พริกป่นยี่ห้อนี้ต้องบอกว่างสมคำโฆษณาจริง ๆ เผ็ด หอมกลิ่นคั่ว สะใจ ชิตังเม จิรา แนะนำเลยครับ โดยเฉพาะความหอมของพริกคั่วนี่ไหม้นิด ๆ นี่ผมชอบมาก

บันทึกประจำวัน 2016-02-18 ทำงานทำงานทำงาน

บันทึกประจำวัน 2016-02-18 ทำงานทำงานทำงาน

ทำงาน ๆ ๆ
ทำงาน ๆ ๆ

วันนี้ซื้อนมปรุงแต่งรสหวานมาชงกาแฟกินเพราะว่าครีมเทียมหมด ได้ทราบอย่างหนึ่งว่าความหวานในนมกับอัตราของนมที่ต้องเทลงในแก้วกาแฟก่อนที่กาแฟจะเย็นชืดนั้นไม่เหมาะสมกันเลยถ้าไม่เพิ่มน้ำตาล (รูปประโยคแบบนี้จะเข้าใจใหมหนอ) คือว่าถ้าใส่แต่นมปรุงแต่งรสหวานเลยโดยไม่ต้องใส่น้ำตาลเพิ่ม มันจะต้องใส่นมเยอะมาก (นมเพิ่งเอาออกมาจากตู้เย็น) จนกาแฟเย็น สรุปคือต้องเพิ่มน้ำตาลเข้าไปในกาแฟอีกนิดหน่อยถึงจะพอดี แต่กาแฟแก้วนี้คงเป็นแก้วสุดท้ายแล้ว หลังจากนี้จะไม่กินกาแฟอีกเว้นแต่จะทิ้งช่วงไปนานมาก ๆ

Read More Read More