Browsed by
Tag: แฟนตาซี

ตอนที่ 3 สับสน

ตอนที่ 3 สับสน

บุปผาเริ่มสำรวจร่างกาย แต่ด้วยร่างที่โชกเลือดของเธอเกรงว่าต่อให้มีแผลก็มองไม่เห็น มีแต่ใช้ความรู้สึกช่วยยืนยันว่าไม่มีจุดใดในร่างกายที่เจ็บปวด ซึ่งก็ยิ่งทำให้เธอสับสนเข้าไปอีกเพราะถ้าโดนระเบิดลูกนั้นระเบิดใส่เธอมั่นใจว่าแก้วหูเธอคงต้องฉีกขาดหมด ขอเพียงมีความรู้เกี่ยวกับระเบิดสักเล็กน้อยก็จะทราบว่าแรงอัดของระเบิดฆ่าคนที่อยู่ในระยะประชิดได้อย่างรวดเร็ว ถึงไม่มีบาดแผลภายนอกแต่เนื้อในแหลกเหลว

บุปผาคิดถึงโทรศัพท์มือถือแล้วจำได้ว่าเธอวางโทรศัพท์เอาไว้ในตะกร้าใส่เงินไม่ได้พกติดตัวมาด้วย ในกระเป๋าหลังของกางเกงยีนมีสมุดบัญชีหนึ่งเล่มและปากกาที่เสียบเอาไว้ นอกจากนั้นแล้วก็มีเพียงหนังสือที่เธอยังอ่านไม่จบหนึ่งเล่ม

บุปผาคิดสงสัยว่าทำไมตัวเองจึงได้ใจเย็นถึงเพียงนี้ ทั้งที่กำลังประสบกับสิ่งที่สามารถทำให้คนทั่วไปเสียสติได้ง่าย ๆ บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าสมองของเธอกำลังพยายามปกป้องตัวเองด้วยการปิดกั้นสิ่งที่จะทำให้เธอเป็นบ้าเอาไว้

เสียงควบม้าดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่งของสนามรบ ม้าสีดำสนิทตัวหนึ่งวิ่งนำม้าอีกหลายสิบตัวที่นั่งเอาไว้ด้วยนักรบในชุดเกราะแปลกตานับสิบคน บุปผามองดูชายผมทองบนหลังม้าสีดำซึ่งสวมชุดเกราะอันครบเครื่องมากกว่าคนอื่น ๆ ไม่ทราบว่าจะทำตัวอย่างไร

เขารั้งบังเหียนม้าหยุดลงตรงหน้าเธอ จ้องมองดูด้วยดวงตาสีเขียวมรกตอันเป็นประกายแต่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เขาเอ่ยเป็นภาษาที่บุปผาไม่เคยได้ยินเธอจึงทำได้แค่ขมวดคิ้วแล้วถามออกไปด้วยภาษาไทย

“ขอโทษค่ะ ที่นี่ที่ไหนคะ”

Read More Read More

ตอนที่ 2 ทะเลเลือด

ตอนที่ 2 ทะเลเลือด

บุปผารู้จักอาการเช่นนี้ อาการเมาค้างหลังไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อนครั้งแรก หัวที่ปวดจนแทบระเบิด ระลอกคลื่นของความปวดที่บีบสมองตามจังหวะการเต้นของหัวใจ ตาที่ลายพร่าเหมือนมองผ่านกระจกฝ้ายามฝนตก เห็นเพียงเงามืดสลัว ร่างกายที่ควบคุมบังคับไม่ได้ ความรู้สึกหนักอึ้งที่กดทับตัวเหมือนนอนอยู่ใต้กระสอบข้าวหลายใบ

กลิ่นคาวที่เหม็นคลุ้งทำให้บุปผาพยายามดึงมือขึ้นมาปิดจมูก แต่มือของเธอถูกตรึงอยู่กับพื้นด้วยความรู้สึกเช่นเดียวกับร่างกายที่โดนกดทับ ของเหลวที่ไหลผ่านขมับลงมาถึงซอกแก้มและมุมปากมีกลิ่นคาวและกลิ่นสนิมเหล็กที่เธอรู้จัก กลิ่นเลือด

เลือด… เลือดใคร?

ความทรงจำของบุปผาไหลกลับคืนเข้ามาอย่างท่วมท้น เธอจำได้แล้วว่าก่อนหน้านี้เธอเพิ่งโยนกระเป๋าระเบิดใส่ผู้ชายคนนั้น เธอมองเห็นแสงสว่างแต่ไม่ได้ยินเสียงอันใด

หรือว่าตอนนี้เธอกำลังบาดเจ็บสาหัสจากการระเบิด เลือดนี่คงเป็นเลือดของเธอเอง ตอนนี้เธอคงนอนบาดเจ็บสาหัสอยู่ในตลาด ร่างกายขยับไม่ได้แต่เธอยังไม่ตาย น่าประหลาดที่เธอไม่รู้สึกเจ็บแต่อย่างไร

บุปผานอนนิ่งพยายามจับเสียงของสิ่งต่าง ๆ รอบตัว เธอได้ยินเสียงพูดที่ฟังไม่รู้เรื่องดังแว่วเข้าหู เหมือนเสียงของคนคุยกันที่อีกฟากของห้อง เสียงนั้นดังขึ้นเหมือนต้นกำเนิดเสียงขยับเคลื่อนใกล้เข้ามา

ไม่ใช่ ที่เธอฟังไม่รู้เรื่องนั้นไม่ใช่เพราะเสียงอุดอู้ แต่เป็นเพราะคนเหล่านั้นพูดภาษาที่เธอไม่เคยได้ยิน ภาษาที่มีเสียงสูงต่ำคล้ายภาษาไทยแต่การออกเสียงและรูปแบบของประโยคคำพูดต่างกันโดยสิ้นเชิง

Read More Read More

ตอนที่ 1 บุปผา แม่ค้าหลังเขียงหมู

ตอนที่ 1 บุปผา แม่ค้าหลังเขียงหมู

“เอาน้ำตกสองโลจ้ะแม่ค้า” เสียงเรียกของลูกค้าขาประจำเรียกบุปผาให้เงยขึ้นมาจากหน้าหนังสือ แม่ค้าเจ้าของเขียงหมูที่เพิ่งเรียนจบปริญญาตรีแต่ยังไม่ได้หางานทำยิ้มหวานแล้วจัดการเฉือนชั่งเนื้อหมูสำหรับทำหมูย่างน้ำตกใส่ถุงสองกิโลกรัม

“วันนี้ขายดีเหรอคะพี่วิ” บุปผาส่งหมูให้แม่ค้าร้านอาหารอิสานซึ่งตั้งแผงไม่ไกลจากตลาดเท่าไร มองจากเขียงหมูในตลาดยังเห็นร่มสีเหลืองของรถเข็นได้ชัดเจน

“ขายดีจ้ะ พอดีมีรถทัวร์มาลงใกล้ ๆ … บุปผาอ่านอะไรอยู่เหรอจ๊ะ เพลินเชียว” เจ้าของร้านรถเข็นส่งเงินให้บุปผาและชวนคุยระหว่างรอรับเงินทอน เธอยืนดูบุปผาอ่านหนังสืออยู่ที่หน้าเขียงหมูครู่หนึ่งแล้ว

“ตำราพิชัยสงครามซุนวูค่ะ หนูตั้งใจว่าจะอ่านตั้งแต่ตอนเรียนแต่หาโอกาสอ่านไม่ได้ซักที วันนี้ก็เลยยืมห้องสมุดมาอ่าน นี่ค่ะ เงินทอน ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ”

“จ้า ว่าแต่แม่เราจะกลับเมื่อไหร่ล่ะ ปล่อยให้ลูกดูเขียงคนเดียวแล้วไปเที่ยวเฉยเลย เห็นว่าจะไปเที่ยวให้ครบทุกจังหวัดใช่มั้ยจ๊ะ” คนซื้อหมูนับเงินทอนอย่างตั้งใจตามประสาแม่ค้าขายของ

“ใกล้จะครบแล้วค่ะ แม่เหนื่อยมานานแล้ว ตอนนี้ก็ให้เที่ยวตามสบายไปก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวแม่กลับมาหนูก็ต้องหางานทำแล้วเหมือนกัน”

“จ้า ขอให้โชคดีนะจ๊ะ อ้อ พรุ่งนี้ก็เหมือนเดิมนะ น้ำตกสองกิโล เดี๋ยวพี่มาเอาแต่เช้า”

“ค่ะ หนูจะเตรียมไว้ให้เหมือนเคยค่ะ”

Read More Read More

ตอนที่ 2 Curfew

ตอนที่ 2 Curfew

ครึ่งชั่วโมงต่อมาเสียงพูดคุยในห้องที่ดังจนแม้แต่อาจารย์ก็ยังควบคุมไม่ได้ก็เงียบลง สาเหตุคือสัญญาณประกาศจากทางโรงเรียนที่ดังขึ้น นักเรียนและอาจารย์พากันเงี่ยหูฟังเนื้อหาการประกาศอย่างตั้งใจ

“ขณะนี้สัตว์ร้ายที่หลุดออกมาจากสวนสัตว์ได้ถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว นักเรียนสามารถออกจากห้องเรียนไปรับประทานอาหารได้ตามปกติครับ อาจารย์ทุกท่านขอให้เข้าประชุมพร้อมกันที่ห้องแนะแนวทันที ทุกท่านต้องเข้าร่วมประชุมไม่มีข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้น ถ้ามีความจำเป็นใด ๆ ที่ไม่สามารถเข้าร่วมประชุมได้ขอให้มาแจ้งให้ที่ประชุมทราบก่อน”

จบการประกาศเสียงพูดคุยดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง ส่วนใหญ่เป็นเสียงจากผู้ที่ได้รับชมคลิปวิดีโอที่พากันวิจารณ์ว่าสัตว์ประเภทนั้นไม่มีอยู่ในสวนสัตว์ของประเทศไทยแน่นอน พวกเขาพากันแลกเปลี่ยนความเห็นว่ากระทิงตัวใหญ่ตัวนั้นคืออะไร แต่คนที่ไม่สนใจก็มี หลายคนรีบเปิดประตูห้องเรียนออกไปทำธุระของตนเองไม่สนใจใคร

ราชันย์ที่รอให้คนอื่น ๆ ออกจากห้องไปก่อนเดินออกไปเจอสนองรออยู่หน้าห้อง สีหน้าตื่นเต้นเหมือนตอนสมัครเข้าเล่นเกมออนไลน์เกมใหม่

“ไอ้ชัน แกตามข้ามานี่” สนองถือแทบเลตราคาถูกของตัวเองจับต้นแขนราชันย์ลากเขาไปยังเก้าอี้ยาวบนระเบียงหน้าห้องเรียน เขาเคาะนิ้วบนแทบเลตสองสามครั้งแล้วบ่นว่าของราคาถูกนี่มันคุณภาพสมราคาจริง ๆ

“นี่ ดูนี่” สนองส่งแทบเลตให้ราชันย์

ราชันย์ขมวดคิ้วมองดูภาพบนหน้าจอ มันเป็นภาพของมอนสเตอร์ในเว็บบอร์ดรวมข้อมูลเกมออนไลน์ บนหน้าเว็บเป็นข้อมูลของเกมที่เขาไม่รู้จัก แต่เว็บบอร์ดแห่งนี้เขาเข้าไปเก็บข้อมูลเพื่อวางแผนการเก็บเลเวลบ่อย ๆ คนที่ได้ข้อมูลใหม่ ๆ มักจะมาโพสท์ลงในเว็บบอร์ดเพื่อเก็บคะแนน ถือได้ว่าเป็นหน้าเป็นตา

ภาพของกระทิงโลหะเงาวาวบนหน้าเว็บนั้นไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้ มันคือภาพเหมือนของกระทิงยักษ์ที่เขาได้เห็นผ่านคลิปเมื่อสักครู่นี้

Read More Read More

ตอนที่ 1 MMORPG

ตอนที่ 1 MMORPG

ราชันย์จ้องมองดูหน้าต่างข้อความตรงหน้า เขาคุ้นเคยกับหน้าต่างชนิดนี้เพราะมันเป็นหน้าต่างแบบที่เขาเห็นบ่อย ๆ ในเกมออนไลน์ที่เขาเล่นอยู่เป็นประจำ ไม่ใช่ของแปลกอะไร

เว้นแต่ว่าตอนนี้เขานั่งอยู่ในห้องเรียนไม่ใช่หน้าจอคอมพิวเตอร์ และหน้าต่างข้อความนี้ก็ลอยอยู่กลางอากาศเหมือนที่เห็นในหนังไซไฟล้ำยุค เขาหรี่ตาจ้องมองดูหน้าต่างนั้นจากหลาย ๆ มุมจนเพื่อนร่วมห้องที่นั่งติดกันขมวดคิ้วคิดสงสัยว่าเขากำลังทำอะไร

“มีอะไรรึเปล่านายราชันย์” อาจารย์เฉลิมผู้สอนวิชาฟิสิกส์เอ่ยถาม ที่นั่งของราชันย์อยู่กลางห้องสามารถเห็นได้ชัดเจนจากสายตาของอาจารย์ที่หน้าห้อง กิริยาอาการของเขาจึงสะกิดความสนใจของอาจารย์ได้ไม่ยาก

“เปล่าครับ ไม่มีอะไรครับ”

เพื่อนร่วมห้องบางคนหันมามองราชันย์แต่ไม่มีใครแสดงให้เห็นว่าหน้าต่างข้อความตรงหน้ามีตัวตนสำหรับพวกเขา ดูเหมือนว่าเขาจะเห็นหน้าต่างนี้แต่เพียงผู้เดียว

[+++++++++++++++—————–]

Patching … 67% Completed

Read More Read More