ความเครียดที่บังคับควบคุมไม่ได้

ความเครียดที่บังคับควบคุมไม่ได้

ไข่เครียด
ไข่เครียด

ความเครียดนั้นเป็นสิ่งที่แปลกประหลาด ผมเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ไม่เครียดไม่คิดมาก เรื่องต่าง ๆ ก็สามารถปล่อยผ่านไปได้โดยไม่กังวลกับมันมากเกินไป แต่เมื่อได้เป็นโรคความดันผมจึงได้เข้าใจว่าจริง ๆ แล้วความเครียดเหล่านั้นไม่ได้หายไปไหนเลย มันยังคงซ่อนตัวอยู่ภายในรอการปะทุอยู่ตลอดเวลา จะว่าไปแล้วความเครียดก็น่าจะถูกจัดอยู่ในหมวดอารมณ์ความรู้สึกที่ยากจะควบคุมบังคับได้ เรารู้ว่าตัวเองเสียใจแต่บังคับไม่ให้ตัวเองไม่เสียใจไม่ได้ เรารู้ว่าตัวเองมีความสุข แต่บังคับตัวเองไม่ให้สุขไม่ได้ สิ่งที่พอจะทำได้เพื่อคลายความเครียดนั้นก็เห็นจะมีแต่การ “เห็นซึ้ง” ในตัวตนของความเครียดนั้น

ที่มาของความเครียดที่ผมมีก็คือความคาดหวังจากผู้อ่านที่เข้ามาอ่านนิยายของผม ผู้อ่านที่เคยอ่านนิยายตอนที่สนุก ๆ แล้วก็คิดคาดหวังว่ามันจะสนุกเช่นนั้นไปเรื่อย ๆ แต่ผมนั้นไม่มีความสามารถมากพอที่จะตอบสนองความคาดหวังนั้นได้ ไม่ใช่เรื่องของความสามารถในการเล่าเรื่อง แต่เป็นเรื่องของการตัดสินใจกำหนดทางเลือกให้นิยายของตัวเองว่าจะเดินไปทางไหน จะกลับไปแก้ไขภายหลังก็กลายเป็นทำให้ผู้อ่านเสียเวลาอีก แต่งไปก็คิดไปว่าเราทำได้ดีพอแล้วหรือไม่ คนที่อ่านจะรู้สึกอย่างไร เขาจะพอใจไหม ยิ่งมีคนมาสะกิดให้เห็นความผิดพลาดของตัวเอง ชี้ให้ดูว่าตัวเองตัดสินใจผิดอย่างไร ก็ยิ่งทำให้จิตตกเข้าไปอีกแม้จะเข้าใจดีว่าสิ่งที่เขาชี้ให้เห็นนั้นจะช่วยให้เราปรับปรุงผลงานของตัวเองให้ดีขึ้นก็ตาม

เป็นความเหนื่อยสะสมที่ขจัดออกไปได้ยากเป็นอย่างยิ่ง คงเป็นสิ่งที่คนทำงานประเภทนี้ต้องเผชิญกันทุกคน แล้วแต่ว่าใครจะมีความสามารถทนทานรับและปรับตัวได้มากแค่ไหน ตอนนี้ก็คงทำเฉพาะสิ่งที่ทำได้ หวังว่าจะแก้ไขให้เรื่องราวต่าง ๆ เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น

เอ็นทรีนี้คงเป็นการบ่นระบายมากกว่าอย่างอื่น โดนด่าว่านิยายตัวเองปัญญาอ่อนแล้วก็เซ็งเหมือนกัน

Comments are closed.