ตอนที่ 3 สับสน

ตอนที่ 3 สับสน

บุปผาเริ่มสำรวจร่างกาย แต่ด้วยร่างที่โชกเลือดของเธอเกรงว่าต่อให้มีแผลก็มองไม่เห็น มีแต่ใช้ความรู้สึกช่วยยืนยันว่าไม่มีจุดใดในร่างกายที่เจ็บปวด ซึ่งก็ยิ่งทำให้เธอสับสนเข้าไปอีกเพราะถ้าโดนระเบิดลูกนั้นระเบิดใส่เธอมั่นใจว่าแก้วหูเธอคงต้องฉีกขาดหมด ขอเพียงมีความรู้เกี่ยวกับระเบิดสักเล็กน้อยก็จะทราบว่าแรงอัดของระเบิดฆ่าคนที่อยู่ในระยะประชิดได้อย่างรวดเร็ว ถึงไม่มีบาดแผลภายนอกแต่เนื้อในแหลกเหลว

บุปผาคิดถึงโทรศัพท์มือถือแล้วจำได้ว่าเธอวางโทรศัพท์เอาไว้ในตะกร้าใส่เงินไม่ได้พกติดตัวมาด้วย ในกระเป๋าหลังของกางเกงยีนมีสมุดบัญชีหนึ่งเล่มและปากกาที่เสียบเอาไว้ นอกจากนั้นแล้วก็มีเพียงหนังสือที่เธอยังอ่านไม่จบหนึ่งเล่ม

บุปผาคิดสงสัยว่าทำไมตัวเองจึงได้ใจเย็นถึงเพียงนี้ ทั้งที่กำลังประสบกับสิ่งที่สามารถทำให้คนทั่วไปเสียสติได้ง่าย ๆ บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าสมองของเธอกำลังพยายามปกป้องตัวเองด้วยการปิดกั้นสิ่งที่จะทำให้เธอเป็นบ้าเอาไว้

เสียงควบม้าดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่งของสนามรบ ม้าสีดำสนิทตัวหนึ่งวิ่งนำม้าอีกหลายสิบตัวที่นั่งเอาไว้ด้วยนักรบในชุดเกราะแปลกตานับสิบคน บุปผามองดูชายผมทองบนหลังม้าสีดำซึ่งสวมชุดเกราะอันครบเครื่องมากกว่าคนอื่น ๆ ไม่ทราบว่าจะทำตัวอย่างไร

เขารั้งบังเหียนม้าหยุดลงตรงหน้าเธอ จ้องมองดูด้วยดวงตาสีเขียวมรกตอันเป็นประกายแต่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เขาเอ่ยเป็นภาษาที่บุปผาไม่เคยได้ยินเธอจึงทำได้แค่ขมวดคิ้วแล้วถามออกไปด้วยภาษาไทย

“ขอโทษค่ะ ที่นี่ที่ไหนคะ”

Read More Read More

รีวิว ไส้กรอกแฟรงค์ไก่ตราแหลมทอง

รีวิว ไส้กรอกแฟรงค์ไก่ตราแหลมทอง

ไส้กรอกแฟรงค์ไก่ตราแหลมทอง
ไส้กรอกแฟรงค์ไก่ตราแหลมทอง

ไส้กรอกแฟรงค์ไก่ตราแหลมทอง

ราคา 80 บาท

น้ำหนัก 1,000 กรัม (หนึ่งกิโลกรัม)

จำนวนต่อถุง 23 ชิ้น (เฉลี่ยชิ้นละ 3.5 บาท)

คำโฆษณา “ไหม่สดทุกวัน อร่อยทุกคำ” “รมควันด้วยไม้บีชจากเยอรมนี”

ส่วนประกอบ

  • เนื้อไก่ – 77.00%
  • เครื่องปรุงรสและเครื่องเทศ (ไม่ระบุชนิด) 11%
  • สารคงสภาพของสี (INS250)
  • สารปรุงแต่กลิ่นรส (INS621)

รูปแบบบรรจุภัณฑ์ ซองพลาสติกสี่เหลี่ยม ซีลสุญญากาศ (ดูภาพประกอบ)

Read More Read More

ปวดคอพานทำให้ปวดหัว

ปวดคอพานทำให้ปวดหัว

ปวดคอ
Brittany Smith

ผมมีอาการปวดหัวครับ ปวดอยู่เป็นสัปดาห์เลยทีเดียว กินยาแก้ปวดก็ไม่ช่วยเลย ใช้ชีวิตลำบากมาก ๆ เพราะงานนักเขียนนั้นต้องใช้สมองมากเป็นพิเศษ ลองได้ปวดหัวแล้วล่ะก็เป็นแต่งนิยายไม่ออกครับ ไปหาหมอก็แล้ว นอนพักผ่อนก็แล้ว พยายามทำหลายต่อหลายอย่างแต่ไม่มีวิธีการไหนได้ผลเลยแม้แต่อย่างเดียว จนกระทั่งวันหนึ่งผมนึกขึ้นได้ว่าเคยมีอาการเช่นนี้มาก่อน ปวดหัวแบบกินยาแล้วไม่หายเหมือนที่เป็นอยู่เป๊ะ ๆ และผมจำได้ว่าอาการปวดหัวครั้งนั้นเกิดจากการนอนตกหมอนจนคอเคล็ด กล้ามเนื้อคอและท้ายทอยที่เกร็งแข็งทำให้อาการปวดลามขึ้นไปถึงบนหัว

ตอนที่นวดกล้ามเนื้อบริเวณคอด้านหลังบริเวณหลังใบหูกับส่วนเชื่อมต่อระหว่างคอกับหัวนั่นเองที่ผมรู้สึกได้ทันทีว่าอาการดีขึ้น ตอนนวดนี่ปวดมากเพราะกล้ามเนื้อเกร็งอยู่ แต่หลังจากนวดแล้วอาการปวดหน่วง ๆ ปวดแบบค้างคาก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง วันต่อมาก็แทบจะหายเป็นปกติแต่ผมก็ต้องนวดต่อไปอีกสักระยะหนึ่งจนกว่าจะหายดี ต้องพยายามจำเอาไว้เผื่อว่าจะเกิดอาการเช่นนี้อีก สรุปคือตอนนี้ผมนอนหนุนหมอนไม่ได้ หนุนแล้วปวดคอครับ

ตอนที่ 2 ทะเลเลือด

ตอนที่ 2 ทะเลเลือด

บุปผารู้จักอาการเช่นนี้ อาการเมาค้างหลังไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อนครั้งแรก หัวที่ปวดจนแทบระเบิด ระลอกคลื่นของความปวดที่บีบสมองตามจังหวะการเต้นของหัวใจ ตาที่ลายพร่าเหมือนมองผ่านกระจกฝ้ายามฝนตก เห็นเพียงเงามืดสลัว ร่างกายที่ควบคุมบังคับไม่ได้ ความรู้สึกหนักอึ้งที่กดทับตัวเหมือนนอนอยู่ใต้กระสอบข้าวหลายใบ

กลิ่นคาวที่เหม็นคลุ้งทำให้บุปผาพยายามดึงมือขึ้นมาปิดจมูก แต่มือของเธอถูกตรึงอยู่กับพื้นด้วยความรู้สึกเช่นเดียวกับร่างกายที่โดนกดทับ ของเหลวที่ไหลผ่านขมับลงมาถึงซอกแก้มและมุมปากมีกลิ่นคาวและกลิ่นสนิมเหล็กที่เธอรู้จัก กลิ่นเลือด

เลือด… เลือดใคร?

ความทรงจำของบุปผาไหลกลับคืนเข้ามาอย่างท่วมท้น เธอจำได้แล้วว่าก่อนหน้านี้เธอเพิ่งโยนกระเป๋าระเบิดใส่ผู้ชายคนนั้น เธอมองเห็นแสงสว่างแต่ไม่ได้ยินเสียงอันใด

หรือว่าตอนนี้เธอกำลังบาดเจ็บสาหัสจากการระเบิด เลือดนี่คงเป็นเลือดของเธอเอง ตอนนี้เธอคงนอนบาดเจ็บสาหัสอยู่ในตลาด ร่างกายขยับไม่ได้แต่เธอยังไม่ตาย น่าประหลาดที่เธอไม่รู้สึกเจ็บแต่อย่างไร

บุปผานอนนิ่งพยายามจับเสียงของสิ่งต่าง ๆ รอบตัว เธอได้ยินเสียงพูดที่ฟังไม่รู้เรื่องดังแว่วเข้าหู เหมือนเสียงของคนคุยกันที่อีกฟากของห้อง เสียงนั้นดังขึ้นเหมือนต้นกำเนิดเสียงขยับเคลื่อนใกล้เข้ามา

ไม่ใช่ ที่เธอฟังไม่รู้เรื่องนั้นไม่ใช่เพราะเสียงอุดอู้ แต่เป็นเพราะคนเหล่านั้นพูดภาษาที่เธอไม่เคยได้ยิน ภาษาที่มีเสียงสูงต่ำคล้ายภาษาไทยแต่การออกเสียงและรูปแบบของประโยคคำพูดต่างกันโดยสิ้นเชิง

Read More Read More

ตอนที่ 1 บุปผา แม่ค้าหลังเขียงหมู

ตอนที่ 1 บุปผา แม่ค้าหลังเขียงหมู

“เอาน้ำตกสองโลจ้ะแม่ค้า” เสียงเรียกของลูกค้าขาประจำเรียกบุปผาให้เงยขึ้นมาจากหน้าหนังสือ แม่ค้าเจ้าของเขียงหมูที่เพิ่งเรียนจบปริญญาตรีแต่ยังไม่ได้หางานทำยิ้มหวานแล้วจัดการเฉือนชั่งเนื้อหมูสำหรับทำหมูย่างน้ำตกใส่ถุงสองกิโลกรัม

“วันนี้ขายดีเหรอคะพี่วิ” บุปผาส่งหมูให้แม่ค้าร้านอาหารอิสานซึ่งตั้งแผงไม่ไกลจากตลาดเท่าไร มองจากเขียงหมูในตลาดยังเห็นร่มสีเหลืองของรถเข็นได้ชัดเจน

“ขายดีจ้ะ พอดีมีรถทัวร์มาลงใกล้ ๆ … บุปผาอ่านอะไรอยู่เหรอจ๊ะ เพลินเชียว” เจ้าของร้านรถเข็นส่งเงินให้บุปผาและชวนคุยระหว่างรอรับเงินทอน เธอยืนดูบุปผาอ่านหนังสืออยู่ที่หน้าเขียงหมูครู่หนึ่งแล้ว

“ตำราพิชัยสงครามซุนวูค่ะ หนูตั้งใจว่าจะอ่านตั้งแต่ตอนเรียนแต่หาโอกาสอ่านไม่ได้ซักที วันนี้ก็เลยยืมห้องสมุดมาอ่าน นี่ค่ะ เงินทอน ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ”

“จ้า ว่าแต่แม่เราจะกลับเมื่อไหร่ล่ะ ปล่อยให้ลูกดูเขียงคนเดียวแล้วไปเที่ยวเฉยเลย เห็นว่าจะไปเที่ยวให้ครบทุกจังหวัดใช่มั้ยจ๊ะ” คนซื้อหมูนับเงินทอนอย่างตั้งใจตามประสาแม่ค้าขายของ

“ใกล้จะครบแล้วค่ะ แม่เหนื่อยมานานแล้ว ตอนนี้ก็ให้เที่ยวตามสบายไปก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวแม่กลับมาหนูก็ต้องหางานทำแล้วเหมือนกัน”

“จ้า ขอให้โชคดีนะจ๊ะ อ้อ พรุ่งนี้ก็เหมือนเดิมนะ น้ำตกสองกิโล เดี๋ยวพี่มาเอาแต่เช้า”

“ค่ะ หนูจะเตรียมไว้ให้เหมือนเคยค่ะ”

Read More Read More

เรนเดอร์ภาพสำหรับใส่เป็นฉากหลังการ์ตูน

เรนเดอร์ภาพสำหรับใส่เป็นฉากหลังการ์ตูน

ต้นไม้เร็นเดอร์ใน Lightwave 3d
ต้นไม้เร็นเดอร์ใน Lightwave 3d

เป็นความพยายามในการที่จะใช้โปรแกรม 3D มาช่วยในการวาดการ์ตูน แต่มันยังไม่เป็นการ์ตูน ผมต้องแก้ไขเรื่อง Shader ให้ออกมาเป็นการ์ตูนมากกว่านี้ ถ้าไม่สามารถทำให้สำเร็จได้ในตัวโปรแกรม Lightwave เอง ผมอาจจะต้องหาโปรแกรมอย่างอื่นเข้าช่วย คือแปลงภาพจากที่เป็นการ render ออกมาเป็นภาพวาดการ์ตูน การใส่เส้นขอบดำก็เป็นสิ่งที่จำเป็นเช่นเดียวกัน ตอนนี้ดูแล้วเหมือนผลงานเรนเดอร์ของมือสมัครเล่นมาก ๆ

ความเครียดที่บังคับควบคุมไม่ได้

ความเครียดที่บังคับควบคุมไม่ได้

ไข่เครียด
ไข่เครียด

ความเครียดนั้นเป็นสิ่งที่แปลกประหลาด ผมเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ไม่เครียดไม่คิดมาก เรื่องต่าง ๆ ก็สามารถปล่อยผ่านไปได้โดยไม่กังวลกับมันมากเกินไป แต่เมื่อได้เป็นโรคความดันผมจึงได้เข้าใจว่าจริง ๆ แล้วความเครียดเหล่านั้นไม่ได้หายไปไหนเลย มันยังคงซ่อนตัวอยู่ภายในรอการปะทุอยู่ตลอดเวลา จะว่าไปแล้วความเครียดก็น่าจะถูกจัดอยู่ในหมวดอารมณ์ความรู้สึกที่ยากจะควบคุมบังคับได้ เรารู้ว่าตัวเองเสียใจแต่บังคับไม่ให้ตัวเองไม่เสียใจไม่ได้ เรารู้ว่าตัวเองมีความสุข แต่บังคับตัวเองไม่ให้สุขไม่ได้ สิ่งที่พอจะทำได้เพื่อคลายความเครียดนั้นก็เห็นจะมีแต่การ “เห็นซึ้ง” ในตัวตนของความเครียดนั้น

Read More Read More

เขียงไม้กับเขียงพลาสติก

เขียงไม้กับเขียงพลาสติก

เขียงไม้
เขียงไม้ โดย 殷杨

จริง ๆ ก็เป็นเรื่องหนึ่งที่ผมสงสัยมานานว่า เขียงไม้กับเขียงพลาสติก อย่างใหนดีกว่ากัน ในแง่ของความสะอาด จำนวนเชื้อแบคทีเรีย อะไรแบบนั้น หลายคนบอกว่าเขียงพลาสติกดีกว่าเพราะมันไม่เก็บเชื้อโรค หลายคนบอกว่าเขียงไม้ดีกว่าเพราะในไม้มีสารเคมีธรรมชาติและมีเชื้อแบคทีเรียที่ดีคอยไล่เชื้อร้ายออกไป แต่ไม่ว่าจะเป็นคำแนะนำไหนก็ไม่มีการยกหลักฐานทางวิทยาศาสตร์มาอ้างอิง

Read More Read More

จุดโฟกัสบนภาพรวม

จุดโฟกัสบนภาพรวม

ลูกศร ซ้ายขวา

วันนี้แต่งนิยายแล้วอ่านความเห็น รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ผู้อ่านไม่ชอบตัวละครหนึ่ง คือจริง ๆ ผมก็คิดไว้แล้วว่าตัวละครตัวนี้จะต้องขัดใจใครหลายคน แต่มันก็ชวนให้คิดลึก ๆ ลงไปถึงรากฐานของตัวละครว่าทำไมการปฏิบัติตัวของตัวละครตัวหนึ่งส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของผู้อ่านได้มากขนาดนั้น แรงผลักดันใดที่ไปกวนความรู้สึกของผู้อ่านขึ้นมาจนเกิดปฏิกิริยาตอบสนองอันหลากหลาย

มันทำให้ผมคิดพิจารณาลึกเข้าไปอีกว่าสิ่งที่ทำให้เราชอบหรือไม่ชอบคนหนึ่งนั้น อะไรที่ส่งผลกระทบมากกว่า ระหว่างเรื่องที่เราไม่ชอบเพียงเรื่องเดียวของคนคนหนึ่ง หรือตัวตนโดยรวมของคนนั้น ๆ

การรับรู้ส่วนที่ดีของผู้คนนั้นเป็นเรื่องง่าย แม้ว่าความดีในมุมมองของแต่ละคนจะต่างกันแต่ก็มีจุดร่วมกันอยู่พอสมควร แต่การยอมรับส่วนที่เลวร้ายของคนคนนั้นเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก ถามว่าขีดจำกัดของคนคนหนึ่งสำหรับคนคนหนึ่งจะมีมากแค่ไหน แค่ไหนจึงจะเรียกว่าเลวร้ายจนรับไม่ได้ แค่ไหนจึงเรียกว่าเขายังมีส่วนที่ดีของเขาอยู่

ตัวตนของมนุษย์นั้นใช้เกิดขึ้นจากการผสมผสานระหว่างขอดีข้อเสียเหล่านี้ใช่หรือไม่ ถ้าอยู่ตัวคนเดียวไม่เกี่ยวข้องกับใครเรื่องนี้ก็คงไม่ส่งผลกระทบให้ใครเดือดร้อน แต่ถ้ามีเหตุจำเป็นให้ต้องอยู่ร่วมกันแล้วคุณจะปล่อยให้เรื่องเช่นนี้บงการความคิดคุณมากเพียงไร

สิ่งที่เราไม่รู้จัก

สิ่งที่เราไม่รู้จัก

Cricket โดย Joe Grassby
Cricket โดย Joe Grassby

วันนี้ผมทำเว็บปั่น sportstore.trafficmanager.net ซึ่งเป็นเว็บเกี่ยวกับอุปกรณ์กีฬา (คาดหวังไว้กับเว็บนี้พอสมควร) ก็เป็นเว็บรวมอุปกรณ์สำหรับกีฬาชนิดต่าง ๆ กีฬาส่วนใหญ่ผมก็จะคุ้นเคยอยู่แล้ว Cricket เองผมก็เคยได้ยิน แต่ไม่คิดว่านี่เป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมมาก ๆ ในหลาย ๆ ประเทศ ถือว่าเหนือความคาดหมายเป็นอย่างมาก

ผมเคยมีความรู้สึกแบบนี้กับอเมริกันฟูตบอล คือไม่เข้าใจ ไม่รู้จัก ทำไมกีฬาแบบนั้นจึงเป็นกีฬายอดนิยมในอเมริกา แต่พอได้มาพบกับคริกเก็ตที่ได้รับความนิยมไม่แพ้กัน เพียงแต่เปลี่ยนประเทศ ความรู้สึกของผมก็เปลี่ยนไป ในประเทศอื่น ๆ ก็คงจะมองกีฬาที่ไม่เป็นที่นิยมในอีกประเทศหนึ่งเหมือนกัน คนที่ชอบอเมริกันฟุตบอลในอเมริกาก็จะพูดกันว่าฟุตบอลเป็นกีฬาขี้สำออย นิด ๆ หน่อย ๆ ก็ล้มแกล้งทำเป็นเจ็บ แต่คนจากประเทศที่ไม่เล่นอเมริกันฟุตบอลก็จะคิดไปอีกอย่างหนึ่งคือเห็นว่าอเมริกันฟุตบอลนั้นเป็นกีฬาที่น่าเบื่อ

ก็นานาจิตตังล่ะครับ แต่ใครชอบกีฬาแบบไหนก็เป็นเรื่องของเขา เราไม่จำเป็นต้องไปล้อเลียนเสียดสีกัน มีความสุขกับกีฬาของเราก็พอแล้วครับ แต่กติกาของคริกเก็ตนี่มันสุดยอดจริง ๆ นะครับ ยิ่งอ่านยิ่งงง 😅