ตอนที่ 2 ทะเลเลือด

ตอนที่ 2 ทะเลเลือด

บุปผารู้จักอาการเช่นนี้ อาการเมาค้างหลังไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อนครั้งแรก หัวที่ปวดจนแทบระเบิด ระลอกคลื่นของความปวดที่บีบสมองตามจังหวะการเต้นของหัวใจ ตาที่ลายพร่าเหมือนมองผ่านกระจกฝ้ายามฝนตก เห็นเพียงเงามืดสลัว ร่างกายที่ควบคุมบังคับไม่ได้ ความรู้สึกหนักอึ้งที่กดทับตัวเหมือนนอนอยู่ใต้กระสอบข้าวหลายใบ

กลิ่นคาวที่เหม็นคลุ้งทำให้บุปผาพยายามดึงมือขึ้นมาปิดจมูก แต่มือของเธอถูกตรึงอยู่กับพื้นด้วยความรู้สึกเช่นเดียวกับร่างกายที่โดนกดทับ ของเหลวที่ไหลผ่านขมับลงมาถึงซอกแก้มและมุมปากมีกลิ่นคาวและกลิ่นสนิมเหล็กที่เธอรู้จัก กลิ่นเลือด

เลือด… เลือดใคร?

ความทรงจำของบุปผาไหลกลับคืนเข้ามาอย่างท่วมท้น เธอจำได้แล้วว่าก่อนหน้านี้เธอเพิ่งโยนกระเป๋าระเบิดใส่ผู้ชายคนนั้น เธอมองเห็นแสงสว่างแต่ไม่ได้ยินเสียงอันใด

หรือว่าตอนนี้เธอกำลังบาดเจ็บสาหัสจากการระเบิด เลือดนี่คงเป็นเลือดของเธอเอง ตอนนี้เธอคงนอนบาดเจ็บสาหัสอยู่ในตลาด ร่างกายขยับไม่ได้แต่เธอยังไม่ตาย น่าประหลาดที่เธอไม่รู้สึกเจ็บแต่อย่างไร

บุปผานอนนิ่งพยายามจับเสียงของสิ่งต่าง ๆ รอบตัว เธอได้ยินเสียงพูดที่ฟังไม่รู้เรื่องดังแว่วเข้าหู เหมือนเสียงของคนคุยกันที่อีกฟากของห้อง เสียงนั้นดังขึ้นเหมือนต้นกำเนิดเสียงขยับเคลื่อนใกล้เข้ามา

ไม่ใช่ ที่เธอฟังไม่รู้เรื่องนั้นไม่ใช่เพราะเสียงอุดอู้ แต่เป็นเพราะคนเหล่านั้นพูดภาษาที่เธอไม่เคยได้ยิน ภาษาที่มีเสียงสูงต่ำคล้ายภาษาไทยแต่การออกเสียงและรูปแบบของประโยคคำพูดต่างกันโดยสิ้นเชิง

Read More Read More

ตอนที่ 1 บุปผา แม่ค้าหลังเขียงหมู

ตอนที่ 1 บุปผา แม่ค้าหลังเขียงหมู

“เอาน้ำตกสองโลจ้ะแม่ค้า” เสียงเรียกของลูกค้าขาประจำเรียกบุปผาให้เงยขึ้นมาจากหน้าหนังสือ แม่ค้าเจ้าของเขียงหมูที่เพิ่งเรียนจบปริญญาตรีแต่ยังไม่ได้หางานทำยิ้มหวานแล้วจัดการเฉือนชั่งเนื้อหมูสำหรับทำหมูย่างน้ำตกใส่ถุงสองกิโลกรัม

“วันนี้ขายดีเหรอคะพี่วิ” บุปผาส่งหมูให้แม่ค้าร้านอาหารอิสานซึ่งตั้งแผงไม่ไกลจากตลาดเท่าไร มองจากเขียงหมูในตลาดยังเห็นร่มสีเหลืองของรถเข็นได้ชัดเจน

“ขายดีจ้ะ พอดีมีรถทัวร์มาลงใกล้ ๆ … บุปผาอ่านอะไรอยู่เหรอจ๊ะ เพลินเชียว” เจ้าของร้านรถเข็นส่งเงินให้บุปผาและชวนคุยระหว่างรอรับเงินทอน เธอยืนดูบุปผาอ่านหนังสืออยู่ที่หน้าเขียงหมูครู่หนึ่งแล้ว

“ตำราพิชัยสงครามซุนวูค่ะ หนูตั้งใจว่าจะอ่านตั้งแต่ตอนเรียนแต่หาโอกาสอ่านไม่ได้ซักที วันนี้ก็เลยยืมห้องสมุดมาอ่าน นี่ค่ะ เงินทอน ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ”

“จ้า ว่าแต่แม่เราจะกลับเมื่อไหร่ล่ะ ปล่อยให้ลูกดูเขียงคนเดียวแล้วไปเที่ยวเฉยเลย เห็นว่าจะไปเที่ยวให้ครบทุกจังหวัดใช่มั้ยจ๊ะ” คนซื้อหมูนับเงินทอนอย่างตั้งใจตามประสาแม่ค้าขายของ

“ใกล้จะครบแล้วค่ะ แม่เหนื่อยมานานแล้ว ตอนนี้ก็ให้เที่ยวตามสบายไปก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวแม่กลับมาหนูก็ต้องหางานทำแล้วเหมือนกัน”

“จ้า ขอให้โชคดีนะจ๊ะ อ้อ พรุ่งนี้ก็เหมือนเดิมนะ น้ำตกสองกิโล เดี๋ยวพี่มาเอาแต่เช้า”

“ค่ะ หนูจะเตรียมไว้ให้เหมือนเคยค่ะ”

Read More Read More

เรนเดอร์ภาพสำหรับใส่เป็นฉากหลังการ์ตูน

เรนเดอร์ภาพสำหรับใส่เป็นฉากหลังการ์ตูน

ต้นไม้เร็นเดอร์ใน Lightwave 3d
ต้นไม้เร็นเดอร์ใน Lightwave 3d

เป็นความพยายามในการที่จะใช้โปรแกรม 3D มาช่วยในการวาดการ์ตูน แต่มันยังไม่เป็นการ์ตูน ผมต้องแก้ไขเรื่อง Shader ให้ออกมาเป็นการ์ตูนมากกว่านี้ ถ้าไม่สามารถทำให้สำเร็จได้ในตัวโปรแกรม Lightwave เอง ผมอาจจะต้องหาโปรแกรมอย่างอื่นเข้าช่วย คือแปลงภาพจากที่เป็นการ render ออกมาเป็นภาพวาดการ์ตูน การใส่เส้นขอบดำก็เป็นสิ่งที่จำเป็นเช่นเดียวกัน ตอนนี้ดูแล้วเหมือนผลงานเรนเดอร์ของมือสมัครเล่นมาก ๆ

ความเครียดที่บังคับควบคุมไม่ได้

ความเครียดที่บังคับควบคุมไม่ได้

ไข่เครียด
ไข่เครียด

ความเครียดนั้นเป็นสิ่งที่แปลกประหลาด ผมเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ไม่เครียดไม่คิดมาก เรื่องต่าง ๆ ก็สามารถปล่อยผ่านไปได้โดยไม่กังวลกับมันมากเกินไป แต่เมื่อได้เป็นโรคความดันผมจึงได้เข้าใจว่าจริง ๆ แล้วความเครียดเหล่านั้นไม่ได้หายไปไหนเลย มันยังคงซ่อนตัวอยู่ภายในรอการปะทุอยู่ตลอดเวลา จะว่าไปแล้วความเครียดก็น่าจะถูกจัดอยู่ในหมวดอารมณ์ความรู้สึกที่ยากจะควบคุมบังคับได้ เรารู้ว่าตัวเองเสียใจแต่บังคับไม่ให้ตัวเองไม่เสียใจไม่ได้ เรารู้ว่าตัวเองมีความสุข แต่บังคับตัวเองไม่ให้สุขไม่ได้ สิ่งที่พอจะทำได้เพื่อคลายความเครียดนั้นก็เห็นจะมีแต่การ “เห็นซึ้ง” ในตัวตนของความเครียดนั้น

Read More Read More

เขียงไม้กับเขียงพลาสติก

เขียงไม้กับเขียงพลาสติก

เขียงไม้
เขียงไม้ โดย 殷杨

จริง ๆ ก็เป็นเรื่องหนึ่งที่ผมสงสัยมานานว่า เขียงไม้กับเขียงพลาสติก อย่างใหนดีกว่ากัน ในแง่ของความสะอาด จำนวนเชื้อแบคทีเรีย อะไรแบบนั้น หลายคนบอกว่าเขียงพลาสติกดีกว่าเพราะมันไม่เก็บเชื้อโรค หลายคนบอกว่าเขียงไม้ดีกว่าเพราะในไม้มีสารเคมีธรรมชาติและมีเชื้อแบคทีเรียที่ดีคอยไล่เชื้อร้ายออกไป แต่ไม่ว่าจะเป็นคำแนะนำไหนก็ไม่มีการยกหลักฐานทางวิทยาศาสตร์มาอ้างอิง

Read More Read More

จุดโฟกัสบนภาพรวม

จุดโฟกัสบนภาพรวม

ลูกศร ซ้ายขวา

วันนี้แต่งนิยายแล้วอ่านความเห็น รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ผู้อ่านไม่ชอบตัวละครหนึ่ง คือจริง ๆ ผมก็คิดไว้แล้วว่าตัวละครตัวนี้จะต้องขัดใจใครหลายคน แต่มันก็ชวนให้คิดลึก ๆ ลงไปถึงรากฐานของตัวละครว่าทำไมการปฏิบัติตัวของตัวละครตัวหนึ่งส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของผู้อ่านได้มากขนาดนั้น แรงผลักดันใดที่ไปกวนความรู้สึกของผู้อ่านขึ้นมาจนเกิดปฏิกิริยาตอบสนองอันหลากหลาย

มันทำให้ผมคิดพิจารณาลึกเข้าไปอีกว่าสิ่งที่ทำให้เราชอบหรือไม่ชอบคนหนึ่งนั้น อะไรที่ส่งผลกระทบมากกว่า ระหว่างเรื่องที่เราไม่ชอบเพียงเรื่องเดียวของคนคนหนึ่ง หรือตัวตนโดยรวมของคนนั้น ๆ

การรับรู้ส่วนที่ดีของผู้คนนั้นเป็นเรื่องง่าย แม้ว่าความดีในมุมมองของแต่ละคนจะต่างกันแต่ก็มีจุดร่วมกันอยู่พอสมควร แต่การยอมรับส่วนที่เลวร้ายของคนคนนั้นเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก ถามว่าขีดจำกัดของคนคนหนึ่งสำหรับคนคนหนึ่งจะมีมากแค่ไหน แค่ไหนจึงจะเรียกว่าเลวร้ายจนรับไม่ได้ แค่ไหนจึงเรียกว่าเขายังมีส่วนที่ดีของเขาอยู่

ตัวตนของมนุษย์นั้นใช้เกิดขึ้นจากการผสมผสานระหว่างขอดีข้อเสียเหล่านี้ใช่หรือไม่ ถ้าอยู่ตัวคนเดียวไม่เกี่ยวข้องกับใครเรื่องนี้ก็คงไม่ส่งผลกระทบให้ใครเดือดร้อน แต่ถ้ามีเหตุจำเป็นให้ต้องอยู่ร่วมกันแล้วคุณจะปล่อยให้เรื่องเช่นนี้บงการความคิดคุณมากเพียงไร

สิ่งที่เราไม่รู้จัก

สิ่งที่เราไม่รู้จัก

Cricket โดย Joe Grassby
Cricket โดย Joe Grassby

วันนี้ผมทำเว็บปั่น sportstore.trafficmanager.net ซึ่งเป็นเว็บเกี่ยวกับอุปกรณ์กีฬา (คาดหวังไว้กับเว็บนี้พอสมควร) ก็เป็นเว็บรวมอุปกรณ์สำหรับกีฬาชนิดต่าง ๆ กีฬาส่วนใหญ่ผมก็จะคุ้นเคยอยู่แล้ว Cricket เองผมก็เคยได้ยิน แต่ไม่คิดว่านี่เป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมมาก ๆ ในหลาย ๆ ประเทศ ถือว่าเหนือความคาดหมายเป็นอย่างมาก

ผมเคยมีความรู้สึกแบบนี้กับอเมริกันฟูตบอล คือไม่เข้าใจ ไม่รู้จัก ทำไมกีฬาแบบนั้นจึงเป็นกีฬายอดนิยมในอเมริกา แต่พอได้มาพบกับคริกเก็ตที่ได้รับความนิยมไม่แพ้กัน เพียงแต่เปลี่ยนประเทศ ความรู้สึกของผมก็เปลี่ยนไป ในประเทศอื่น ๆ ก็คงจะมองกีฬาที่ไม่เป็นที่นิยมในอีกประเทศหนึ่งเหมือนกัน คนที่ชอบอเมริกันฟุตบอลในอเมริกาก็จะพูดกันว่าฟุตบอลเป็นกีฬาขี้สำออย นิด ๆ หน่อย ๆ ก็ล้มแกล้งทำเป็นเจ็บ แต่คนจากประเทศที่ไม่เล่นอเมริกันฟุตบอลก็จะคิดไปอีกอย่างหนึ่งคือเห็นว่าอเมริกันฟุตบอลนั้นเป็นกีฬาที่น่าเบื่อ

ก็นานาจิตตังล่ะครับ แต่ใครชอบกีฬาแบบไหนก็เป็นเรื่องของเขา เราไม่จำเป็นต้องไปล้อเลียนเสียดสีกัน มีความสุขกับกีฬาของเราก็พอแล้วครับ แต่กติกาของคริกเก็ตนี่มันสุดยอดจริง ๆ นะครับ ยิ่งอ่านยิ่งงง 😅

ปัญหาที่นักเขียนนิยายออนไลน์ต้องเผชิญ

ปัญหาที่นักเขียนนิยายออนไลน์ต้องเผชิญ

Writer โดย Dave Morrison Photography
Writer โดย Dave Morrison Photography

ผมเขียนนิยายออนไลน์ ก็ได้พบกับปัญหาต่าง ๆ หลาย ๆ อย่างที่จะไม่พบในการเขียนนิยายสมัยก่อน การเขียนนิยายสมัยก่อนนั้นจะมีผลงานออกมาให้คนเห็นได้ก็คือต้องเขียนให้เสร็จ ต้องเป็นเล่ม ต้องมีบรรณนาธิการช่วยจัดการดูแลให้ แต่สมัยนี้ไม่ใช่ การเขียนนิยายเดี๋ยวนี้มีช่องทางมากมาย แต่ช่องทางมากมายนั้นก็นำมาซึ่งปัญหาหนึ่ง ปัญหาที่นักเขียนรุ่นก่อนไม่ต้องพบเจอ

การตอบสนองของผู้อ่าน

Read More Read More

ปั่นเว็บ

ปั่นเว็บ

กลับมาปั่นเว็บต่อแล้วครับ ทิ้งไปนานมาก 30 เว็บที่ทำไว้ สามารถทำเงินให้ผมได้ประมาณ 60 USD ต่อเดือน ตอนนี้แผ่วลงมาเหลือ 40 USD แล้ว ถ้าไม่ทำเพิ่มรายได้ก็คงจะลดลงเรื่อย ๆ ตอนที่เขียนบล็อกนี้ก็ได้มาประมาณ 20 USD ถึงสิ้นเดือนก็คงได้ไม่ถึง 40 USD

ตอนแรกก็ไม่คิดว่ามันจะทำรายได้ให้เป็นจริงเป็นจัง หรือว่าทำเงินให้มากขนาดที่เลี้ยงตัวเองได้ แต่เอาเข้าจริง ๆ เว็บก็ทำเงินให้ได้ไม่น้อย 60 USD ก็ประมาณ 2,100 บาท จ่ายค่าธรรมเนียมในการถอนเงินมา 500 แล้วก็ยังเหลือใช้ 1,600 ตกเว็บละ 50 บาทต่อเดือน ถ้าหนึ่งเดินผมทำทุกวัน วันละเก็บ ก็จะได้ 30 เว็บ หรือ 1500 บาทต่อเดือน เว็บที่ทำในแต่ละรอบเดือนจะทำเงินได้ประมาณสามเดือน ก็จะเป็นเงินประมาณ 4,500 และเว็บที่ทำเพิ่มเข้ามาในเดือนต่อไปก็จะเสริมรายได้ต่อเนื่องไปเรื่อย ๆ

สำหรับงานที่เสียเวลาเพียงวันละ 1-2 ชั่วโมง แล้วให้รายได้เดือนละ 4,500 – 5,000 บาทนี่ผมเห็นว่าดีมาก ๆ เลยครับ เวลานอกเหนือจากนั้นยังไปทำเงินได้อีกมากมาย เอาไปแต่งนิยาย วาดรูป เขียนการ์ตูน 😀 ยอดเยี่ยมมากเลยครับ

เข้าร่องเข้ารอย

เข้าร่องเข้ารอย

วันนี้จัดการเรื่องเว็บพอร์ตเสร็จเกือบหมดแล้ว เหลือแต่การลงตัวอย่างงาน ตั้งใจว่าจะเน้นเอาไว้รับงานเล็ก ๆ ที่ได้ค่าแรงไม่มาก ไม่ต้องรับผิดชอบมากหรืออะไรทำนองนั้น ทุกอย่างไปได้สวยดี แต่เงินต้นฉบับของหนังสือเล่มใหม่ยังไม่เข้าเลย 😕 ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่รอ

ในตอนที่ได้ทำเว็บ port สำหรับรับงานนี้เองที่ผมได้เห็นว่าพวกเว็บอย่าง wordpress นั้นมีสริปหนักเว็บมากมาย พอได้ทำเว็บแบบ static ถึงได้เห็นว่าเว็บมันโหลดเร็วมาก (ฮา) ที่อยากได้ตอนนี้ก็คงเป็นระบบการทำเว็บแบบที่สร้างหน้าเว็บ static แล้วจัดเรียงไว้อย่างเป็นหมวดหมู่ คือไม่มีขยะในหน้าเว็บมากเกินไป แต่ตอนนี้คงได้แค่ฝันไปก่อน แย่จัง